Unha das fotos máis impactantes e importantes da fotografía en xeral e do fotoperiodismo en particular ó longo da historia, pertencente a guerra de Vietnam, donde unha nena ,kim Phuc, fuxe da guerra ante a indiferencia dos invasores norteamericanos.Cando tiña nove anos, unha bomba de Napalm queimou o seu corpo e a súa imaxe reflexa como poucas o sufrimento de Vietnam. 8 de xuño 1972.
Nick up, foi o autor da foto e dende aquela non perdeu o contacto coa pequena Kim puch.
“Me acuerdo del 8 de junio de 1972. Fui muy temprano en la mañana a la carretera número 1 hacia la aldea de Trang Bang. Llegué a las siete de la mañana, vi intensos bombardeos y combates entre los ejércitos de Vietnam del Norte y Vietnam del Sur y tomé muchas fotografías. En la tarde fue cuando de pronto lanzaron cuatro bombas de napalm sobre la aldea, cerca de la casa de Kim Phuc.
Empecé a ver columnas de humo y mucha gente que salía corriendo. Vi una señora mayor que corría con un bebé en brazos. El bebé había muerto en sus brazos, corría y decía, ¡por favor ayúdenme, por favor ayúdenme!
Entre el humo negro vi a Kim Phuc que corría gritando “¡demasiado caliente! ¡demasiado caliente!, y tomé muchas fotografías. No quería que muriera, dejé mi cámara a un lado, la levanté, le di un poco de agua y la llevé en mi auto al hospital para tratar de salvar su vida. Sabía que si la dejaba allí moriría.“
Actualmente Kim Puch é embaixadora da UNESCO.
A fotografía foi foto do ano do World Press Photo en 1972 y premio Pulitzer en 1973.
Son cristina Veiga Martínez, estudante de Publicidade e RR.PP da Universidade de Vigo, en Pontevedra. Tiven o meu primeiro contacto coa "cocteleira" o ano pasado para a asignatura impartida por Daniel Martí. Gustoume a temática e seguín con el, pero por algunha razón agora non funciona, e empezo con este. A temática era a fotografía (como non) pero agora cun ton máis persoal e co propósito de subir fotos miñas e doutros "fotografiños" que estén comezando, e non só amosándovos as fotos das que máis gosto.
Precisamente este nome, vamosaitumtum, fai desto algo máis persoal e menos formal.
Vamosaitumtum, unha historia, unha frase que fixen miña, por ser nosa.
